Meer dan drieënhalve eeuw lang was het kasteel van Hingene het zomerverblijf van de hertogen d’Ursel, een van de voornaamste adellijke families van de Zuidelijke Nederlanden en later België. Elke zomer trok de familie met gevolg naar Hingene, waar de dagen gevuld werden met jachtpartijen, ontvangsten en ontspanning op het landgoed.
De oorsprong van dit buitenverblijf gaat terug tot 1608, toen Conrard Schetz, baron van Hoboken, het domein verwierf. Hij stamde uit een invloedrijke Antwerpse koopmans- en bankiersfamilie die rijkdom vergaarde met handel en diplomatie. In 1617 liet hij de naam d’Ursel opnemen, verwijzend naar een oudere tak van de familie. Onder hem werd Hingene uitgebouwd tot een representatief buitenhuis, passend bij de nieuwe adellijke status van zijn geslacht.
Zijn nazaten wisten hun macht en aanzien generaties lang te behouden. In de vroege achttiende eeuw (1713–1714), tijdens het bewind van Conrard-Albrecht d’Ursel, kreeg het kasteel zijn huidige barokke vorm. De hertogen bekleedden hoge functies aan het hof van de Oostenrijkse Nederlanden en later ook in het jonge Belgische koninkrijk. Hun aanwezigheid in Hingene was niet louter symbolisch: tussen 1820 en 1921 waren vier opeenvolgende hertogen burgemeester van de gemeente, een teken van de nauwe verwevenheid tussen de familie en het dorp.
Maar het beheer van een dergelijk patrimonium woog zwaar in de twintigste eeuw. De lasten van hoge erfenisrechten en het verval van grootgrondbezit maakten het steeds moeilijker het domein te onderhouden. In 1973 werd het kasteel met pijn in het hart verkocht aan de gemeente Hingene.
Na bijna twintig jaar leegstand volgde een nieuw hoofdstuk: in 1994 kocht de provincie Antwerpen het domein. Dankzij een grondige restauratie herleefde het kasteel, en door de aankoop van de tuinen en het parkdomein werd de eenheid van de historische site hersteld.
Vandaag weerspiegelt Kasteel d’Ursel nog steeds de grandeur van de hoge adel. Het vertelt niet alleen het verhaal van een familie die eeuwenlang een bepalende rol speelde in de regio, maar ook van een cultuurperiode waarin buitenverblijven, hofleven en publieke macht nauw met elkaar verweven waren.