De geschiedenis van Hof Ter Linden kan met zekerheid worden teruggevoerd tot de dertiende eeuw, wanneer het domein voor het eerst in schriftelijke bronnen wordt vermeld. De benaming van het goed verwijst naar de rechtspraak die er plaatsvond onder een lindeboom, een praktijk die in de middeleeuwen wijdverspreid was in de Lage Landen. Dergelijke zogenaamde gerechts- of dingbomen fungeerden als plaatsen van lokale rechtspraak en bestuur en verleenden het landschap niet alleen een juridische, maar ook een symbolische en sociale betekenis.
In zijn vroegste gekende vorm bestond Hof Ter Linden uit een omwalde hoeve, wat wijst op een semi-defensieve inrichting zoals die kenmerkend was voor vele rurale domeinen in de late middeleeuwen. Deze omwalling diende zowel ter bescherming van bewoners en goederen als ter afbakening van het feodale bezit. Tegen het einde van de zestiende eeuw werd het complex echter zwaar getroffen door de militaire onrust die de Zuidelijke Nederlanden in die periode teisterde. Volgens de overlevering en latere bronnen werd de hoeve verwoest door Ierse soldaten, die in het kader van de toenmalige conflicten in de regio actief waren. De resten van het domein bleven nadien grotendeels verlaten en raakten in de daaropvolgende decennia verder in verval, waardoor Hof Ter Linden tot het begin van de zeventiende eeuw een stille getuige bleef van deze woelige periode.
Een ingrijpende herwaardering van het domein vond plaats in de tweede helft van de achttiende eeuw. Tussen het en 1773 werd het huidige neoclassicistische kasteel opgetrokken, samen met de bijhorende koetshuizen. Het ontwerp wordt toegeschreven aan de Antwerpse architect Coreblom, die handelde in opdracht van Simon-Jozef-Carolus de Neuf. De nieuwbouw sloot aan bij de toen heersende architecturale idealen van orde, symmetrie en classicistische monumentaliteit. Met deze bouwcampagne kreeg Hof Ter Linden opnieuw een uitgesproken representatief karakter en werd het een statig buitenverblijf dat beantwoordde aan de levensstijl en ambities van de adel.
Gedurende de daaropvolgende eeuwen bleef het kasteel bewoond door verschillende adellijke families, die het domein verder vormgaven en beheerden. Het park en de omliggende gronden evolueerden mee met veranderende opvattingen over landschapsinrichting, terwijl het kasteel zelf zijn functie als residentieel en symbolisch centrum van het landgoed behield.
Na het overlijden van barones Jaqueline Ruzette, weduwe van Guy de Roest d’Alkemade, in 2007 kwam Hof Ter Linden leeg te staan. Het uitblijven van een onmiddellijke herbestemming deed vrezen voor een periode van stilstand en mogelijke achteruitgang. In 2012 werd echter een nieuw hoofdstuk aangevat, toen het domein na langdurige onderhandelingen werd verworven door de gemeente Edegem, vzw Kempens Landschap en het Agentschap voor Natuur en Bos, met financiële en logistieke steun van de provincie Antwerpen. Deze publieke samenwerking had tot doel het kasteel en het omliggende park te behouden, te restaureren en te herwaarderen, en het geheel open te stellen als een publiek toegankelijk groen- en erfgoedgebied.
Vandaag vormt Hof Ter Linden een zeldzaam bewaard ensemble waarin verschillende historische lagen samenkomen. Bezoekers bewegen zich door een landschap dat sporen draagt van middeleeuwse rechtspraak, vroegmoderne conflicten en achttiende-eeuwse adellijke representatie. Het domein fungeert daarmee niet alleen als recreatieve ruimte, maar ook als tastbare drager van een eeuwenlange geschiedenis die tot op heden leesbaar blijft in zijn gebouwen en omgeving.