Het huidige Paul van Tieghem de ten Berghepark, in Mariakerke beter bekend als het Vaarnewijkpark, heeft een geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen en nauw verbonden is met de ontwikkeling van het omliggende landschap en de Gentse elite. Oorspronkelijk maakte het gebied deel uit van een uitgestrekt leengoed dat bekendstond als de heerlijkheid Schaubroeck. Tot in de 14de eeuw was dit domein eigendom van de invloedrijke Gentse familie Van Vaernewijck. De heerlijkheid strekte zich uit over delen van de parochies Mariakerke, Drongen en Wondelgem en vormde een belangrijk machts- en landbezit in het noordwesten van Gent.
In de daaropvolgende eeuwen wisselde het domein meermaals van eigenaar. Het kwam achtereenvolgens in handen van andere vooraanstaande adellijke families, waaronder de families Triest en Borluut, die een belangrijke rol speelden in het politieke, religieuze en maatschappelijke leven van de stad Gent en haar omgeving. Het domein bleef in deze periode hoofdzakelijk agrarisch van karakter, met een herenhuis dat fungeerde als centrum van het landgoed.
In de 19de eeuw werd het goed geërfd door Paul van Tieghem, die de titel heer van Schaubroeck droeg. Hij besloot het bestaande herenhuis te laten afbreken en het domein een nieuw, prestigieus uitzicht te geven dat aansloot bij de smaak en status van de tijd. In 1889 gaf hij opdracht tot de bouw van een nieuw kasteel in neogotische stijl. Het ontwerp werd toevertrouwd aan de Antwerpse architect Joseph Schadde, een vooraanstaand vertegenwoordiger van de neogotiek in België, die bekend was om zijn ontwerpen van kerken, kastelen en burgerwoningen.
Het kasteel werd in 1890 voltooid en vormde een uitgesproken voorbeeld van laat-19de-eeuwse neogotische architectuur, met een rijke vormentaal, spitsbogen, decoratieve geveldetails en een markante silhouetwerking. Het gebouw fungeerde als residentie binnen een aangelegd park dat het kasteel een passende landschappelijke omkadering gaf.
Na het overlijden van Paul van Tieghem kende het kasteel een onzekere periode en wisselde het verschillende keren van eigenaar. Tijdens en in de jaren na de Tweede Wereldoorlog raakte het gebouw in verval en stond het lange tijd leeg, wat leidde tot achteruitgang van zowel het kasteel als het omliggende park.
In 1963 werd het domein aangekocht door de gemeente Mariakerke, die het een publieke bestemming gaf. Het park, dat oorspronkelijk een oppervlakte had van ongeveer 2,7 hectare, verloor in de daaropvolgende jaren een deel van zijn omvang door onteigeningen voor infrastructuurwerken, waaronder de aanleg van een brug, en door verkavelingen. Het kasteel zelf werd herbestemd en deed aanvankelijk dienst als gemeentehuis van Mariakerke. Na de gemeentefusie met Gent kreeg het gebouw een nieuwe functie als dienstencentrum.
Omwille van zijn historische betekenis en architecturale waarde werd het kasteel op 25 maart 1997 beschermd als monument. Dankzij deze bescherming bleef een belangrijk stuk van het lokale erfgoed en de geschiedenis van Mariakerke bewaard, en vormt het Vaarnewijkpark vandaag nog steeds een groene en historische ontmoetingsplek binnen de stedelijke context.