Het Walboskasteel werd in 1895 opgericht in opdracht van Edgard De Keyser, ter vervanging van een ouder kasteel dat vermoedelijk in de eerste helft van de negentiende eeuw op dezelfde of een nabijgelegen site was gebouwd, maar later volledig verdween. Over dit vroegere gebouw zijn slechts fragmentarische gegevens bekend, waardoor de exacte verschijningsvorm en het lot ervan niet met zekerheid kunnen worden gereconstrueerd. De bouw van het nieuwe kasteel kadert in een bredere context van herinvestering in landgoederen door de adel en hogere burgerij aan het einde van de negentiende eeuw.
Edgard de Keyser, Franstalig van achtergrond, behoorde tot de adellijke tak van een Gentse familie die haar maatschappelijke positie had verworven als advocaten en grootgrondbezitters. Door zijn huwelijk met barones Maria de Burbure de Wesembeeck versterkte hij zijn sociale en adellijke status verder. Mogelijk speelde ook hun zoon Fernand De Keyser een rol bij de oprichting van het kasteel. Fernand trad in datzelfde jaar, 1895, in het huwelijk met barones Marie de Pelichy, wat aanleiding heeft gegeven tot de hypothese dat het kasteel, geheel of gedeeltelijk, werd gebouwd met het oog op dit huwelijk en als residentie voor het jonge echtpaar zou hebben gediend. Definitieve archivalische bevestiging van deze veronderstelling ontbreekt echter.
Het nieuwe Walboskasteel werd ontworpen volgens een rechthoekige plattegrond en wordt gekenmerkt door twee markante torens die het silhouet van het gebouw domineren. Het werd opgetrokken in baksteen, gecombineerd met natuurstenen elementen voor structurele en decoratieve accenten. Architecturaal sluit het kasteel aan bij de neo-Vlaamse-renaissancestijl, een historiserende bouwstijl die in het laatste kwart van de negentiende eeuw bijzonder geliefd was in België. Deze stijl greep terug naar vormen en motieven uit de zestiende-eeuwse Vlaamse renaissance en werd bewust ingezet als uitdrukking van een hernieuwd historisch bewustzijn.
De keuze voor deze neostijl moet worden begrepen tegen de achtergrond van de nationale identiteitsvorming na de Belgische onafhankelijkheid van 1830. In architectuur en monumentenzorg werd in deze periode actief gezocht naar een stijl die als authentiek en nationaal kon worden beschouwd. De neo-Vlaamse renaissance werd daarbij gezien als een passend historisch referentiekader, dat zowel prestige als culturele continuïteit uitstraalde.
Gedurende meerdere generaties bleef het Walboskasteel in bezit van de familie De Keyser en fungeerde het als familiale residentie en symbool van hun lokale aanwezigheid. Aan deze langdurige band kwam een einde in 1977, bij het overlijden van Edouard de Keyser, gehuwd met Yvonne Van Damme. Aangezien het echtpaar kinderloos bleef, ging het kasteel nadien over in andere handen. Hiermee werd een hoofdstuk afgesloten in de geschiedenis van het domein, dat tot op heden blijft voortbestaan als een tastbare herinnering aan de sociale en architecturale ambities van de familie De Keyser in de regio.