Het domein en kasteel d’Aertrycke, in de volksmond ook wel de Maeres genoemd, maakten tot het begin van de negentiende eeuw deel uit van een uitgestrekt en grotendeels onontgonnen heidegebied dat bekendstond als het “Verloren Cost”. Dit woeste landschap strekte zich uit ten noorden van Torhout en ressorteerde onder het land van Wijnendale. Het gebied had lange tijd een beperkt economisch nut en werd voornamelijk gebruikt voor extensieve begrazing, jacht en houtwinning.
In 1790 kwam een deel van deze gronden in handen van de grootgrondbezittersfamilie de Pottere d’Indoye. Zij lieten er een jachthuis oprichten, dat de naam d’Aerdenhutte kreeg. Dit gebouw vormde de eerste residentiële bebouwing op de site en markeerde het begin van de transformatie van het heidelandschap tot een meer gecultiveerd domein.
Een ingrijpende wending volgde in 1860, toen ingenieur August de Maere een aanzienlijk deel van het domein verwierf. De Maere was een invloedrijke figuur binnen de negentiende-eeuwse Belgische industriële en intellectuele elite en stond bekend om zijn interesse in vooruitgang, techniek en landschapsontwikkeling. Hij liet het bestaande landhuis afbreken en gaf opdracht tot de bouw van een nieuw kasteel. Tussen 1869 en 1871 verrees het huidige kasteel d’Aertrycke in neogotische stijl, naar een ontwerp van architect Joseph Schadde. Het kasteel weerspiegelt de romantische vormentaal van de neogotiek, die in die periode populair was bij de hogere burgerij en adel, en sluit aan bij de toenmalige herwaardering van de middeleeuwse architectuur.
Parallel met de bouw van het kasteel werd ook het omliggende park heraangelegd. Tuinarchitect Fuchs ontwierp het park in de geest van de Engelse landschapstuin, met kronkelende paden, open graspartijen en zorgvuldig geplande zichtlijnen die het kasteel op natuurlijke wijze in het landschap verankerden. Deze landschappelijke aanleg betekende een definitieve breuk met het vroegere heidekarakter van het gebied en gaf het domein zijn huidige groene en parkachtige uitstraling.
In 1897 werd August de Maere in de adelstand verheven. In datzelfde jaar kreeg hij officieel toestemming om de naam d’Aertrycke aan zijn familienaam toe te voegen, waarmee zowel het kasteel als het domein definitief verbonden werden met de familie de Maere d’Aertrycke.
Met uitzondering van een korte periode na de Eerste Wereldoorlog bleef het domein gedurende meerdere generaties in handen van de familie de Maere d’Aertrycke. De laatste particuliere eigenaar van het kasteel was Xavier de Maere. Hij verwierf internationale bekendheid als onderbevelhebber van de Belgische Zuidpoolexpeditie van 1958–1959, wat het domein ook een plaats gaf binnen de geschiedenis van de Belgische poolreizen. Na het overlijden van zijn moeder, de laatste telg van de familie die het kasteel permanent bewoonde, sloot Xavier de Maere een overeenkomst met het provinciebestuur van West-Vlaanderen om het domein gedeeltelijk open te stellen voor het publiek.
In 2012 verwierf de Provincie West-Vlaanderen de volledige eigendom van het domein. Daarmee kreeg d’Aertrycke de status van volwaardig provinciedomein en werd het beheer gericht op erfgoedzorg, landschapsbehoud en publieke toegankelijkheid. Het kasteel kreeg intussen een nieuwe bestemming. Reeds in 1990 werd er een restaurant ondergebracht en in 1996 volgde de inrichting van een hotel, beide gerealiseerd op initiatief van de organisatoren van Rock Torhout. Deze herbestemming gaf het historische gebouw een duurzame toekomst.
Vandaag verenigt Domein d’Aertrycke historische grandeur met hedendaagse gastvrijheid. Het kasteel fungeert als luxehotel, restaurant en congrescentrum, ingebed in een groen en cultureel waardevol landschap. Zo blijft het domein niet alleen een tastbare getuige van zijn rijke verleden, maar ook een levendige plek waar erfgoed, natuur en hedendaags gebruik op harmonieuze wijze samenkomen.