Het verhaal van kasteel Wallemote situeert zich in het begin van de twintigste eeuw en is nauw verbonden met de familie Vanden Bogaerde en de stedelijke ontwikkeling van Izegem. Het initiatief tot de bouw van twee landhuizen en een conciërgewoning net buiten het stadscentrum werd genomen door Valére Vanden Bogaerde, burgemeester van Izegem. De concrete uitwerking van dit ambitieuze project kwam echter in handen van zijn twee oudste zonen, Emile en Gaspard Vanden Bogaerde. Voor het ontwerp en de uitvoering deden zij een beroep op Jules Vercoutere, de stadsarchitect van Izegem.
Onder leiding van Vercoutere werden vanaf 1912 de kastelen Wolvenhof en Wallemote opgetrokken, samen met diverse bijgebouwen en een zorgvuldig aangelegd parklandschap. Beide domeinen werden opgevat als statige residenties die de welstand en maatschappelijke positie van de familie weerspiegelden. Kasteel Wallemote werd bestemd als woonhuis voor Gaspard Vanden Bogaerde. Zijn persoonlijke betrokkenheid bij het project blijkt uit de initialen die nog steeds boven de voorgevel van het kasteel zijn aangebracht.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden zowel Wallemote als Wolvenhof bezet door Duitse troepen. In deze periode kreeg kasteel Wallemote de weinig flatterende bijnaam Luizenkasteel, omdat het door het bezettingsleger werd ingericht als bad- en ontluizingsinrichting voor soldaten. Deze militaire bezetting ging gepaard met aanzienlijke schade aan het gebouw en het interieur. Na het einde van de oorlog werd het kasteel gedeeltelijk heropgebouwd en opnieuw in gebruik genomen als residentie.
Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog ontkwam het domein niet aan de gevolgen van het conflict. De Duitse bezetter nam opnieuw bezit van de kastelen. Op het dak van Wallemote werd een verkenningspost ingericht, wat wijst op het strategische belang van de locatie binnen het stedelijke en landschappelijke kader van Izegem.
Na de Tweede Wereldoorlog verloor het kasteel definitief zijn functie als privéresidentie. Het gebouw kende in de daaropvolgende decennia verschillende eigenaars. Eerst werd het verkocht aan borstelfabrikant R. Werbrouck-Peers, wat aansluit bij het industriële karakter van Izegem in de twintigste eeuw. In 1952 kwam het kasteel in handen van het Sint-Jozefscollege, dat het gebruikte in functie van zijn onderwijsactiviteiten.
In 1997 werd kasteel Wallemote aangekocht door de stad Izegem. Hiermee kreeg het gebouw een publieke bestemming en werd het opgenomen in het stedelijk patrimonium. Na een zorgvuldige restauratie, waarbij aandacht werd besteed aan zowel de architecturale kwaliteiten als de historische gelaagdheid van het gebouw, kreeg het kasteel een nieuwe rol.
Vandaag fungeert kasteel Wallemote als een polyvalente locatie die een centrale plaats inneemt in het culturele en sociale leven van Izegem. Het vormt een tastbare herinnering aan de vroege twintigste-eeuwse expansie van de stad, de invloed van lokale elites en de ingrijpende impact van beide wereldoorlogen op het stedelijk erfgoed.