Het kasteel van Leignon, schilderachtig gelegen op de top van een heuvel met weidse vergezichten over het omliggende landschap, kent een lange en gelaagde geschiedenis. Oorspronkelijk behoorden de gronden toe aan de abdij van Stavelot, die er eeuwenlang haar rechten uitoefende. Pas in het begin van de 19de eeuw kreeg de site haar residentiële bestemming, toen in 1817 onder impuls van Dupont de Wéve, burgemeester van Leignon, een nieuw kasteel werd opgetrokken. Enkele decennia later ging het domein via een huwelijk over naar graaf Adolphe de Gourcy Serainchamps, waarmee het een uitgesproken adellijk karakter kreeg.
Een beslissende wending volgde in 1890, toen het kasteel werd aangekocht door de Gentse notaris Isidore Eggermont. Hij maakte van Leignon zijn buitenverblijf en gaf opdracht tot een grondige verbouwing, die hij toevertrouwde aan de gerenommeerde Belgische architect Auguste Van Assche. Onder diens leiding onderging het gebouw een ingrijpende transformatie tot een exuberant neogotisch geheel. Vooral de gevels, sterk geïnspireerd door de Brabantse neogotiek, geven het kasteel zijn huidige, markante uitstraling. Torentjes, kantelen en decoratieve details versterken het romantische en historiserende karakter dat zo kenmerkend was voor de cultuur van de periode tussen circa 1890 en 1914, toen architectuur bewust teruggrepen op middeleeuwse en neoromantische idealen.
Ook het interieur weerspiegelt deze rijke gelaagdheid. De salons werden ingericht in de weelderige Napoleon III-stijl, terwijl andere vertrekken een uitgesproken neogotische sfeer ademen. Daarnaast zijn er ruimtes waarin de invloed van de art nouveau en later zelfs de art deco duidelijk herkenbaar is, wat het kasteel tot een bijzonder voorbeeld maakt van de stilistische diversiteit die het einde van de 19de en het begin van de 20ste eeuw kenmerkt.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel door de Duitse bezetter gevorderd en in gebruik genomen, een periode die zijn sporen naliet op het domein. Na het overlijden van mevrouw Eggermont in 1953 kwam een deel van de eigendom in handen van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen. Het kasteel en de bijhorende gebouwen werden vervolgens ter beschikking gesteld van gepensioneerde spoorwegmedewerkers, waardoor het domein een sociale bestemming kreeg.
In 1989 werd het kasteel aangekocht door de Belgisch-Syrische zakenman Albert Karaziwan. Later kwam het in handen van een Armeense industrieel, die het domein verder liet opwaarderen. Vandaag presenteert het Domein van Leignon zich als een prestigieuze locatie voor uiteenlopende evenementen. Zakelijke seminaries en conferenties, stijlvolle recepties en huwelijksfeesten vinden er plaats in een omgeving waar geschiedenis, architecturale rijkdom en hedendaagse gastvrijheid op harmonieuze wijze samenkomen.