Het kasteel van Émeville, gelegen aan de rand van een uitgestrekt park in Engelse landschapsstijl, vormt een harmonieuze eenheid van architectuur en natuur. Een zacht meanderend riviertje doorsnijdt het domein en versterkt het evenwicht tussen het gebouw en zijn omgeving. Het huidige kasteel werd in 1628 grotendeels opgetrokken uit kalksteenpuin, een bouwfase die duidelijk wordt bevestigd door het wapenschild dat boven de ingang is aangebracht. In de loop van de achttiende en negentiende eeuw onderging het gebouw verschillende verbouwingen en uitbreidingen, waardoor het zijn huidige, evenwichtige vorm kreeg, waarin klassieke soberheid en adellijke representativiteit samenkomen.
In de twintigste eeuw werd bijzondere aandacht besteed aan de heraanleg van de tuinen. Deze taak werd toevertrouwd aan Jacques Wirtz, een van de meest invloedrijke Belgische tuin- en landschapsarchitecten van zijn tijd. Met zijn karakteristieke sobere vormentaal, aandacht voor perspectief en spel van volumes drukte hij een blijvende stempel op het park, zonder de historische context van het domein geweld aan te doen.
De geschiedenis van Émeville gaat echter veel verder terug dan het zeventiende-eeuwse kasteel. Reeds in 1349 wordt melding gemaakt van een versterkt bolwerk op deze plaats, dat ressorteerde onder het prinsdom Luik. Dit vroege verdedigingswerk maakte deel uit van het feodale netwerk dat de regio structureerde en bewaakte. In 1514 kwam het domein in handen van Jean de Thiribu, wiens familie het gedurende ongeveer een eeuw in bezit hield. Deze periode markeert een overgang van een uitgesproken militaire functie naar een meer residentieel gebruik.
In 1617 ging Émeville, via een huwelijk, over naar Théodore de Crissengnée. Enkele jaren later, in 1633, werd het domein eigendom van Guillaume de Gaiffier. Onder zijn familie bleef het kasteel tot het einde van het ancien régime behouden, wat wijst op een langdurige stabiliteit in eigendom en beheer gedurende de zeventiende en achttiende eeuw.
Na de omwentelingen van de Franse Revolutie, die ook hier een einde maakten aan de oude adellijke structuren, werd het kasteel in 1790 verkocht aan Joseph Wenceslas, graaf van Turhem. Deze verkoop luidde een nieuwe fase in, waarin Émeville zich verder ontwikkelde onder wisselende eigenaars, elk met hun eigen visie en aanpassingen. Zo groeide het domein door de eeuwen heen uit tot een gelaagd historisch geheel, waarin middeleeuwse wortels, vroegmoderne architectuur en moderne landschapskunst samen een coherent en waardevol erfgoed vormen.