Het château de Faulx beschikt over een lange en gelaagde geschiedenis die teruggaat tot het einde van de dertiende eeuw. Op een strategische rotsachtige uitloper, hoog boven de vallei van de Samson, werd het oorspronkelijke kasteel opgericht als versterkte residentie van de heren van Faulx. Deze lokale adel stond bekend als trouwe vazallen van de graven van Namen en speelde een rol in het feodale netwerk dat de regio structureerde. De ligging bood niet alleen een indrukwekkend uitzicht over het omliggende landschap, maar liet ook toe de doorgang door de vallei te controleren, wat het defensieve karakter van het domein verklaart.
Rond 1340 ging het eigendom over naar de familie Marbaix. Zoals bij veel adellijke domeinen in de regio wisselde het kasteel nadien meermaals van eigenaar, vaak als gevolg van huwelijken, erfenissen of politieke herschikkingen. Deze opeenvolgende overdrachten weerspiegelen de instabiliteit en dynamiek van de feodale samenleving in de late middeleeuwen en de vroegmoderne tijd.
In 1665 kwam het château de Faulx in handen van graaf Rasse Erasme de Corswaren. Onder zijn bewind en dat van zijn nakomelingen bleef het domein gedurende meer dan een eeuw in dezelfde familie. Deze periode viel samen met een relatieve stabiliteit, waarin het kasteel evolueerde van een voornamelijk defensief bolwerk naar een meer comfortabele adellijke residentie. Aan deze continuïteit kwam een abrupt einde met de Franse Revolutie, die het oude feodale en adellijke bezitssysteem ontwrichtte en een nieuwe fase inluidde voor het domein.
De meest ingrijpende transformatie vond plaats in de tweede helft van de negentiende eeuw. Tussen 1867 en 1872 werd een nieuw renaissancekasteel opgetrokken, naar ontwerp van de gerenommeerde architect Henri Beyaert, in opdracht van de familie Sauvage-Vercour. Beyaert, bekend om zijn eclectische stijl en zijn vermogen historische vormen te combineren met moderne bouwtechnieken, gaf Faulx zijn huidige monumentale uitstraling. Het nieuwe gebouw verving grotendeels de oudere structuren en belichaamde de romantische herwaardering van het verleden die zo kenmerkend was voor die periode.
In 1961 werd het kasteel getroffen door een zware brand, die aanzienlijke schade aanrichtte aan het hoofdgebouw aan de noordzijde. Bij de daaropvolgende heropbouw werd deze vleugel vervangen door de huidige galerij, die zich harmonisch integreert in het bestaande geheel en tegelijk getuigt van de aanpassingen die het domein door de tijd heen heeft ondergaan.
In 1972 verwierf de gemeente Etterbeek het château de Faulx. Het kasteel kreeg toen een maatschappelijke bestemming en werd ingezet voor natuur- en groenonderwijs, evenals voor sociaal toerisme. Deze nieuwe functie maakte het domein toegankelijk voor een breed publiek en gaf het een educatieve en sociale rol binnen de gemeenschap.
Vandaag bevindt het château de Faulx zich opnieuw in privébezit. Ondanks de vele transformaties en functiewijzigingen heeft het zijn sprookjesachtige en statige karakter weten te behouden. Tegenwoordig huisvest het de hoofdzetel van verschillende ondernemingen, waarmee het domein opnieuw een hedendaagse invulling krijgt, terwijl het tegelijk een indrukwekkende getuige blijft van meer dan zeven eeuwen regionale geschiedenis.